De Heinzemänncher zo Kölle
Wie kunnt mer fröher doch zo Kölle
vun Heinzemänncher vill verzälle.
Denn wor mer fuul, mer laht sich dann
un fing ald gar kein Arbeid an.
Do kome bei Naach
ih mer’t gedaach,
die Männcher ze flitze,
de winzigste Ditze.
Se ruppte, se zuppte,
un höppten un rannte,
wobei se nit schannte.
Un ih ‘ne Fuulpelz dann wood waach,
wor all si Dagswerk fäädig, wat en Praach!
De Zemmerlück, die lahm Bagage,
schnorks op de Spin, kom nit en Rage.
Ganz höösch kom dann die Geisterschwitt,
wie mer se hügg am Bau nit kritt.
Met Meißel un Fiel,
gesäg och en Iel,
do däten se steche
un hevve un breche,
berappe un kappe.
De Auge wie Falke,
su satzten se Balke.
Ih sich der Zemmermann versoh,
zack! stundt et Huus längs fäädig do!
Der Bäckermeister ledd kein Nud:
de Heinzemänncher backten Brud.
Sing Knuddelpooschte lahten sich;
de Heinzemänncher, en der Flich,
die schlepptren doher
de Mählsäck, su schwer!
Der Deig wor ze knedde,
gewog un zerschnedde.
Dann mooten se däue
de Brüdcher, de neue,
un fäge un backe
un kloppe un hacke.
De Pooschte schleefen fass un deef,
nohm Backwerk als de Kundschaff reef!
Beim Fleischer leef dat ganz genau:
Geselle hatten all ehr Rauh.
De Heinzemänncher komen her
un schlaachte Köh un Ferke schwer.
Dat fluppte su flöck
wie e Windradd jöck,
met Schnigge un Hacke
för Knoche ze knacke.
Se spölte un wöhlte
beim Wööze un Menge,
för Oodenung ze bränge.
Dät ‘ne Gesell de Auge op,
reef: „Blodwoosch!“ - de Kundschaff,
„der Laden op!“
Beim Köfer wor et su: et drunk
dä Mann, bes dat hä niddersunk.
Et Faaß als leddig, schleef hä en -
de Heinzemänncher nit em Senn.
Die schwäfelten fing
de Fääßer för Wing,
se hovven un rollte
su bill, wie se sollte,
un schwenkte un senkte,
se gosse un panschte,
probierte un manschte.
Der Köfer waach - der Kopp am kloppe,
zallt Wing genog, vum beste Droppe!
Ens hatt ne Schnieder groß Malheur:
dä Staatsrock, ov dä fäädig wör?
Dä Mann wor möd un laht sich hin,
leet Stoff un Rock un Arbeid sin.
De Heinzemänncher höppten fresch
op singe haade Schniedersdesch
un schnedten un röckte,
se nihten un steckte,
se loorte un streche
de Fäddem dozwesche.
Wie dann der Schnieder wackrig woodt,
hing schön der Staatsrock. Et wor god!
Neugierig wor et Schniederswiev,
maht sich ne fiese Ziggverdriev:
straut Ääze op de Trapp bei Naach.
Ov do ne Heinzemann noch laach?
Eine rötsch us,
schleiht hin em Huus -
se letschte vun Stofe,
öm Hölp all am Rofe.
Se jöömerte, schreie
un vermaledeie.
Dat Wiev, dat hööt dä Fall,
dä Knall, mäht Leech,
husch! husch! -
un se verschwinden all.
Oh wih, dat wor baal Dud un Mood!
Kei Heinzemännche bliev am Oot.
Die Kölsche han nit Hölp un Truus,
weil jeder selvs jetz wäule muss.
Es god esu! Se müsse fing
jetz fließig sin bei uns am Rhing.
Se kratze un schave,
die Fuule, die Brave,
un schniegele, bügele,
kloppe un hacke
un koche un backe.
Och, wann et doch wie domols wör!
Doch kütt die schön Zigg nie widder her!